Wstęp: Wśród pacjentów zgłaszających się do gabinetu ortodontycznego część prezentuje ustny tor oddychania oraz objawy wskazujące na zaburzenia oddechu związane ze snem. Pozytywny wywiad w kierunku chrapania, zmęczenie w ciągu dnia czy zaburzenia koncentracji, mogą sugerować występowanie tego typu zaburzeń. U pacjentów pediatrycznych konstrukcja górnych dróg oddechowych wymuszająca ustny tor oddychania często doprowadza do zwężenia szczęki, które manifestuje się zmniejszoną szerokością górnego łuku zębowego.

Cel: Określenie czy istnieje zależność pomiędzy zmniejszonym wymiarem szerokości podniebienia a występowaniem objawów sugerujących problemy z oddychaniem podczas snu.

Metody: U 30 pacjentów w wieku 6-11 lat wykonano pomiar szerokości szczęki przy pomocy wskaźnika McNamary (odległość między punktami wyznaczonymi przez miejsce styku bruzdy podniebiennej pierwszego zęba trzonowego stałego górnego z brzegiem dziąsła). Rodzice pacjentów wypełnili Pediatryczną Ankietę Snu (Pediatric Sleep Questionaire - PSQ). Zgodnie z zaleceniami autorów ankiety PSQ, występowanie więcej niż 8 pozytywnych odpowiedzi w ankiecie może sugerować problemy z oddychaniem podczas snu.

Wyniki i wnioski: U osób ze zmniejszoną szerokością górnego łuku zębowego istotnie częściej występowały objawy wskazujące na problemy z oddychaniem podczas snu. Ze względu na subiektywny charakter Pediatrycznej Ankiety Snu wskazane są dalsze badania wykorzystujące obiektywną metodę oceny jakości oddychania podczas snu.

Introduction: Among patients presenting to an orthodontic clinic, some exhibit oral breathing patern and symptoms suggestive of sleep-related breathing disorders. A positive history of snoring, daytime fatigue, or difficulties with concentration may indicate the presence of such conditions.

In pediatric patients, upper airway constriction leading to oral breathing often results in maxillary narrowing, which is manifested by a reduced width of the upper dental arch.

Aim: To determine whether an association between reduced palatal width and the prevalence of symptoms suggestive of sleep-related breathing problems exists.

Methods: In 30 patients aged 6--11 years, maxillary width was measured using the McNamara index ( the distance between the points corresponding to the junction of the palatal groove of the maxillary first permanent molar and the gingival margin). The patients' parents completed the Pediatric Sleep Questionnaire (PSQ). According to the recommendations of the authors of the PSQ questionnaire, having more than 8 positive responses on the questionnaire may suggest the presence of sleep-disordered breathing.

Results and conclusions: Children with a reduced upper dental arch width showed a significantly higher prevalence of symptoms suggestive of sleep-related breathing problems. Due to the subjective nature of the Pediatric Sleep Questionnaire, further studies employing objective methods for assessing breathing quality during sleep are warranted.

Wstęp: Postęp neonatologii przyczynia się do wzrostu przeżywalności dzieci urodzonych przedwcześnie. Coraz większą uwagę poświęca się odległym następstwom wcześniactwa, w tym zaburzeniom rozwoju twarzoczaszki, funkcji układu stomatognatycznego oraz wadom zgryzu.

Cel: Przedstawienie aktualnego stanu wiedzy dotyczącego wpływu wcześniactwa na rozwój układu stomatognatycznego oraz wyników pilotażowych projektu realizowanego w Katedrze Ortodoncji Collegium Medicum UMK.

Materiał i metody: Przeprowadzono analizę piśmiennictwa dotyczącego zależności między wcześniactwem a rozwojem układu stomatognatycznego oraz występowaniem wad zgryzu. Przedstawiono również wyniki pilotażowego etapu projektu naukowo- badawczego. Zastosowano autorski kwestionariusz dla rodziców dotyczący przebiegu okresu okołoporodowego, rozwoju dziecka, wad zgryzu oraz zaburzeń funkcjonalnych.

Wyniki: Doniesienia naukowe wskazują, że dzieci urodzone przedwcześnie częściej prezentują zaburzenia oddychania, połykania i rozwoju orofacjalnego oraz wybrane wady zgryzu. W badaniu pilotażowym rodzice większości dzieci zgłaszali występowanie wad zgryzu, a u wielu również problemy czynnościowe dotyczące układu stomatognatycznego. Uzyskane wyniki potwierdzają zasadność dalszej rekrutacji i oceny klinicznej uczestników projektu.

Wnioski: Wcześniactwo może wpływać na rozwój układu stomatognatycznego i zwiększać ryzyko wad zgryzu. Konieczne są dalsze badania obejmujące większe grupy pacjentów, które pozwolą na opracowanie skuteczniejszych strategii profilaktyki i wczesnej interwencji ortodontycznej.

Introduction: Advances in neonatology have increased the survival of preterm infants. Growing attention is being paid to the long-term consequences of prematurity, including disturbances in craniofacial growth, stomatognathic system function, and malocclusion development.

Aim: To present current evidence on the impact of prematurity on stomatognathic system development and preliminary findings from a research project conducted at the Department of Maxillofacial Orthopedics and Orthodontics, Collegium Medicum, Nicolaus Copernicus University.

Material and Methods: A literature review was performed to evaluate the relationship between prematurity, stomatognathic system development, and malocclusion. Preliminary results from the pilot phase of an ongoing research project were also analyzed. An original parent-reported questionnaire was used to collect data on the perinatal period, child development, malocclusion, and functional disorders.

Results: Available evidence suggests that preterm children are more likely to present breathing and swallowing disorders, impaired orofacial development, and selected malocclusions. In the pilot study, parents of the majority of children reported the presence of malocclusion, while functional disturbances were also frequently observed. These findings support further participant recruitment and comprehensive clinical assessment.

Conclusions: Prematurity may affect stomatognathic system development and increase the risk of malocclusion. Further studies involving larger patient populations are needed to improve our understanding of these relationships and to develop more effective strategies for prevention and early orthodontic intervention.

Cel badania: Ocena dokładności, powtarzalności i trafności rezonansu magnetycznego (MRI) w identyfikacji punktów cefalometrycznych oraz wykonywaniu pomiarów w porównaniu z uznanymi metodami referencyjnymi.

Materiał i metody: Przegląd systematyczny przeprowadzono zgodnie z wytycznymi PRISMA 2020 i zarejestrowano w PROSPERO. Przeszukano bazy PubMed, Cochrane CENTRAL, Web of Science i Scopus bez ograniczeń daty i języka do marca 2026 roku. Włączono badania porównujące pomiary cefalometryczne oparte na MRI z bocznymi zdjęciami cefalometrycznymi, CBCT, wielorzędową tomografią komputerową lub pomiarami anatomicznymi. Ryzyko błędu oceniono za pomocą QUADAS-2, jakość metodologiczną przy użyciu COSMIN, a pewność dowodów według GRADE. Syntezę narracyjną przeprowadzono zgodnie z wytycznymi SWiM.

Wyniki: Do analizy włączono 11 badań obejmujących 163 uczestników. W zoptymalizowanych protokołach 3 T z sekwencją T1-zależną MSVAT-SPACE MRI wykazał równoważność z CBCT dla wszystkich 35 ocenianych pomiarów w granicach ±1 stopnia/1 mm, przy średnich odchyleniach 0,03 stopnia i 0,02 mm oraz współczynnikach korelacji wewnątrzklasowej >=0,97. Mniejszą dokładność stwierdzano dla punktów zębowych. Wysokie ryzyko błędu wykazano w 82% badań, a 73% oceniono jako nieodpowiednie do analizy rzetelności, głównie z powodu małych prób. Pewność dowodów dla dokładności pomiarów była bardzo niska.

Wnioski: Cefalometria oparta na MRI jest obiecująca dla wybranych pomiarów szkieletowych przy zastosowaniu zoptymalizowanych protokołów 3 T, jednak obecne dowody nie uzasadniają rutynowego zastąpienia metod radiograficznych.

Background: This systematic review evaluated the accuracy, reliability, and validity of MRI for cephalometric landmark identification and measurement compared with established radiographic reference standards.

Main Body: The review followed PRISMA 2020 guidelines and was registered in PROSPERO. PubMed, Cochrane CENTRAL, Web of Science, and Scopus were searched without date or language restrictions through March 2026. Eligible studies compared MRI-based cephalometric measurements with lateral cephalometric radiographs, CBCT, multi-detector CT, or direct anatomical measurements. Risk of bias was assessed with QUADAS-2, methodological quality with the COSMIN checklist, and certainty of evidence with GRADE. Narrative synthesis followed SWiM guidance. Eleven studies involving 163 subjects (median n=12) were included. Under optimized 3 T protocols using T1-weighted MSVAT-SPACE sequences, MRI was equivalent to CBCT for all 35 assessed measurements within ±1 degree/1 mm, with mean biases of 0.03 degrees and 0.02 mm, and intraclass correlation coefficients of at least 0.97. Across all MRI approaches, dental landmarks showed consistently lower accuracy. QUADAS-2 found high risk of bias in 82% of studies, and COSMIN rated 73% as inadequate for reliability assessment, mainly because of small sample sizes. GRADE indicated very low certainty for measurement accuracy.

Conclusions: MRI-based cephalometry appears promising for selected skeletal measurements under optimized 3 T protocols. However, the current evidence is of low to very low certainty and does not support routine replacement of established radiographic methods.

CEL BADANIA

Celem pracy było przedstawienie niechirurgicznego leczenia powtórnego pacjenta ze szkieletową wadą klasy II, zgryzem otwartym i zwężeniem szczęki, z zastosowaniem planowania cyfrowego i CAD/CAM.

MATERIAŁ I METODY

Opisano 17-letniego pacjenta ze zwężeniem szczęki, szkieletową wadą klasy II, zgryzem otwartym oraz relacjami trzonowcowymi i kłowymi klasy II. Analiza Penn w CBCT wykazała niedobór poprzeczny szczęki 6,4 mm. Szew podniebienny oceniono jako stadium C. Stwierdzono: ANB 2,6°, SNA 80,1°, SNB 76,8°, ML/NL 33,5°, SNPog 78,9°, nagryz pionowy --4,3 mm i poziomy 3,0 mm. Symulacja w artykulatorze cyfrowym wykazała możliwość zamknięcia zgryzu przez intruzję bocznych zębów szczęki. Z użyciem szablonu wprowadzono paramedialnie dwa bikortykalne mikroimplanty podniebienne 2,0 × 11 mm (PSM, BENEfit System). Ekspansję wykonano aparatem Hybrid Hyrax z PowerScrew 10 (Tiger Dental), wytworzonym metodą SLM. Po ośmiu miesiącach wprowadzono dystalny mikroimplant podniebienny 2,0 × 7 mm i wykonano intruzję aparatem MouseTrap. Zastosowano aparat stały cienkołukowy i mechanikę segmentową. Diagnostykę, symulacje, planowanie pozycji mikroimplantów oraz projektowanie szablonów i aparatów przeprowadzono w Axioprisa i OnyxCeph.

WYNIKI

Uzyskano relacje trzonowcowe i kłowe klasy I, poszerzenie szczęki, zamknięcie zgryzu i poprawę profilu. Po leczeniu stwierdzono: ANB 2,5°, SNA 82,8°, SNB 80,3°, ML/NL 28,8°, SNPog 82,9°, nagryz pionowy 2,5 mm i poziomy 2,3 mm. Wynik pozostał stabilny po sześciu miesiącach.

WNIOSKI

Ekspansja szczęki i intruzja odcinka bocznego z wykorzystaniem zakotwienia szkieletowego i planowania cyfrowego mogą stanowić stabilną alternatywę dla chirurgii ortognatycznej w wybranych przypadkach klasy II ze zgryzem otwartym.

AIM

The aim was to present non-surgical orthodontic retreatment of a patient with skeletal Class II malocclusion, open bite and maxillary constriction, using digital planning and CAD/CAM.

MATERIALS AND METHODS

A 17-year-old patient with maxillary constriction, skeletal Class II malocclusion, open bite, and Class II molar and canine relationships was treated. CBCT-based Penn Analysis showed a transverse maxillary deficiency of 6.4 mm. Midpalatal suture maturation was classified as Stage C. Cephalometric values were: ANB 2.6°, SNA 80.1°, SNB 76.8°, ML/NL 33.5°, SNPog 78.9°, overbite −4.3 mm, and overjet 3.0 mm. Digital articulator simulation showed that intrusion of the maxillary posterior teeth could close the open bite. Two bicortical palatal miniscrews, 2.0 × 11 mm (PSM, BENEfit System), were inserted paramedianly using a surgical guide. Expansion was performed with an SLM-manufactured Hybrid Hyrax appliance with a PowerScrew 10 (Tiger Dental). After eight months, a distal palatal miniscrew, 2.0 × 7 mm, was inserted and intrusion was performed with a MouseTrap appliance. A fixed straight-wire appliance and segmental mechanics were used. Diagnostics, simulations, miniscrew positioning, and design of surgical guides and appliances were performed using Axioprisa and OnyxCeph.

RESULTS

Class I molar and canine relationships, maxillary expansion, open-bite closure, and improved facial profile were achieved. Post-treatment values were: ANB 2.5°, SNA 82.8°, SNB 80.3°, ML/NL 28.8°, SNPog 82.9°, overbite 2.5 mm, and overjet 2.3 mm. The result remained stable after six months.

CONCLUSIONS

Maxillary expansion and posterior intrusion using skeletal anchorage and digital planning may provide a stable alternative to orthognathic surgery in selected Class II open-bite cases.

Cel Pracy:

Przedstawienie kompleksowego leczenia dorosłej pacjentki z wadą klasy II szkieletowej, retruzją siekaczy oraz całkowitym nagryzem głębokim z wykorzystaniem systemu nakładkowego Spark wspomaganego mikroimplantem ortodontycznym.

Materiał i Metody:

Pacjentka w wieku 30 lat zgłosiła się z problemami estetycznymi i czynnościowymi wynikającymi z obecności wady II szkieletowej, retruzji siekaczy oraz całkowitego nagryzu głębokiego. Stwierdzono również stłoczenia dużego stopnia w górnym łuku oraz umiarkowane stłoczenia w łuku dolnym. W badaniu wewnątrzustnym obecny był przetrwały ząb mleczny 63 oraz ektopowe, przedsionkowe położenie zęba 23. Analiza cefalometryczna potwierdziła klasę II szkieletową ( ANB= 8,5 st , WITS=9,4 mm). Leczenie przeprowadzono przy użyciu 48 nakładek Spark. W celu uzyskania skutecznej intruzji siekaczy górnego łuku zastosowano mikroimplant ortodontyczny pomiędzy zębami 11 i 21.

Wyniki:

Uzyskano korektę całkowitego nagryzu pionowego, poprawę ustawienia i osi długich siekaczy oraz korektę relacji przednio-tylnych i poprzecznych łuków zębowych. Leczenie ortodontyczne umożliwiło przygotowanie optymalnych warunków do dalszej rehabilitacji protetycznej i estetycznej.

Wnioski:

Połączenie terapii nakładkowej Spark z zakotwieniem szkieletowym pozwala na skuteczną kontrolę pionową, strzałkową i poprzeczną u pacjentów z wadami klasy II oraz całkowitym nagryzem głębokim. Metoda ta może stanowić skuteczną alternatywę dla bardziej inwazyjnych procedur terapeutycznych.

Objective:

To present the comprehensive treatment of an adult patient with skeletal class II malocclusion, retroclined incisors and complete deep bite using Spark aligners system supported by an orthodontic miniimplant.

Materials and Methods:

A 30-year-old female patient presented with aesthetic and functional concerns related to skeletal class II malocclusion, retroclined incisors and complete deep bite. Severe crowding was observed in the upper arch and moderate crowding in the lower arch. Clinical examination revealed the presence of a retained decidous tooth 63 and ectopic vestibular positioning of tooth 23. Cephalometric analysis confirmed skeletal class II malocclusion ( ANB=8,5 deg. WITS=9,4 mm). Orthodontic treatment was performed using 48 Spark aligners. To achieve effective intrusion of the upper incisors, an orthodontic mini-implant was placed between teeth 11 and 21.

Results:

Treatment resulted in correction of the complete deep bite, improvement of incisors position and axial inclination, and correction of sagittal and transverse arch relationships. Orthodontic treatment also provided optimal conditions for subsequent prosthetic and aesthetic rehabilitation.

Conclusions:

The combination of Spark aligners therapy and skeletal anchorage enables effective vertical, sagittal and transverse control in patients with class II malocclusion and complete deep bite. This approach may represent and effective alternative to more invasive treatment modalities.

Cel:

Przedstawienie efektów kompleksowego leczenia ortodontycznego pacjentki wysokokątowej leczonej aparatem stałym z użyciem standardowej techniki Edgewise oraz ekstrakcją czterech przedtrzonowców.

Materiał i metoda:

Do gabinetu zgłosiła się 12-letnia pacjentka celem leczenia ortodontycznego wady zgryzu. Głównymi powodami zgłoszenia były nieestetyczny, wypukły profil oraz stłoczenia zębów. U pacjentki rozpoznano szkieletową II klasę, II klasę Angle'a po stronie lewej, niezgodność linii pośrodkowych oraz stłoczenia w łuku górnym. Siekacze dolne były znacznie wychylone. Plan leczenia obejmował ekstrakcję pierwszych zębów przedtrzonowych w szczęce oraz drugich zębów przedtrzonowych w żuchwie. Zamontowano aparat standard edgewise w łuku górnym i dolnym. Przeprowadzono dystalizację kłów górnych, retrakcję siekaczy górnych oraz pionizację zębów siecznych dolnych. Pozostałe przestrzenie poekstrakcyjne oraz II klasę po stronie lewej skorygowano poprzez mezjalizację dolnych zębów trzonowych oraz zastosowanie mechaniki klasy II.

Wyniki:

Aktywne leczenie zakończono po 28 miesiącach. Uzyskano znaczącą poprawę profilu twarzy, funkcji oraz estetyki uśmiechu. Linie pośrodkowe górna i dolna zostały skorygowane. Osiągnięta została I klasa kłowa i trzonowcowa. Skorygowano wychylenie dolnych siekaczy.

Wnioski:

Dzięki starannemu planowaniu leczenia, właściwie dobranym ekstrakcjom, odpowiedniej mechanice oraz prawidłowemu systemowi sił możliwe jest uzyskanie satysfakcjonujących i stabilnych wyników leczenia, wraz z poprawą funkcji, profilu twarzy oraz estetyki uśmiechu.

Aim:

to show an outcome of a comprehensive treatment of a high angle growing patient treated with standard edgewise appliance and four premolars' extractions.

Subjects and method:

12-year-old female patient came to the office seeking orthodontic treatment of her malocclusion. Her chief complain was unattractive, protrusive profile, and crowdings. Patient was diagnosed with skeletal class II, angle class II on the left side, midline shift and crowding in the upper arch. Lower incisors were severely proclined. Treatment plan included extraction of upper first and lower second premolars. Upper and lower standard edgewise appliance were bonded, upper canines were distalised, upper incisors were retracted, inclination of lower incisors was corrected. Residual spaces and class II on the left side were corrected by the mesialisation of lower molars and class II mechanics.

Results:

Active treatment was finished in 28 months. Profile, function and smile aesthetics improved significantly. Upper and lower midline were aligned. Canine and molar class I were obtained. Severe proclination of lower incisors was corrected

Conclusions:

With careful treatment planning, extractions good mechanics and proper force system it's possible to achieve satisfactory, stable treatment results with the improvement in function, profile and smile aesthetics.

Wprowadzenie. Duże przednie przetoki podniebienne stanowią poważne wyzwanie u pacjentów z rozszczepem podniebienia i wymagają kompleksowego, interdyscyplinarnego podejścia. Skuteczne leczenie zależy zarówno od interwencji chirurgicznej, jak i dobrze zaplanowanego przygotowania ortodontycznego. Celem niniejszego badania była ocena dostępnych opcji leczenia chirurgicznego i ortodontycznego w zakresie naprawy przedniej przetoki podniebiennej, w zależności od jej rozmiaru i wieku pacjenta, a także ocena przewidywanego wyniku leczenia. Materiały i metody: W artykule przedstawiono przypadek 18-letniego pacjenta, u którego zdiagnozowano obustronny rozszczep szczęki, obustronny zgryz krzyżowy oraz znaczne zwężenie górnego łuku zębowego.

Wyniki: Ze względu na ograniczenia anatomiczne i ryzyko pogorszenia wyniku zabiegu, zastosowanie stałych aparatów ortodontycznych z zakotwiczeniem szkieletowym, takich jak miniimplanty, było niemożliwe. W związku z tym wybrano alternatywną strategię leczenia. Zastosowano aparat Hyrax do szybkiej ekspansji szczęki, aby uzyskać poprzeczne poszerzenie górnego łuku zębowego. Takie podejście pozwoliło na skuteczną korektę obustronnego zgryzu krzyżowego i poprawę kształtu łuku zębowego przy jednoczesnym zachowaniu integralności zabiegu chirurgicznego.

Wnioski: Ten przypadek kliniczny pokazuje, że nawet u pacjentów z historią licznych nieudanych interwencji chirurgicznych, odpowiednie przygotowanie ortodontyczne może znacząco przyczynić się do skutecznej rehabilitacji. Stosowanie konwencjonalnych aparatów ekspansyjnych, takich jak Hyrax, pozostaje cenną opcją w przypadku, gdy nowoczesne techniki zakotwiczenia szkieletowego są przeciwwskazane.

Introduction. Large anterior palatal fistulas present a significant challenge in patients with clefts of palate and require a comprehensive interdisciplinary approach. Successful management depends on both surgical intervention and well-planned orthodontic preparation. Aim of this study was to access the surgical and orthodontic treatment options available for repair of anterior palatal fistula depending upon it size and presenting age of the patient, and also to anticipate the treatment outcome.

Materials and Methods: This paper presents the case of an 18-year-old patient diagnosed with bilateral cleft of the maxilla, bilateral crossbite, and severe constriction of the upper dental arch.

Results: Due to anatomical limitations and the risk of compromising the surgical outcome, the use of fixed orthodontic appliances with skeletal anchorage, such as mini-implants, was not possible. Therefore, an alternative treatment strategy was selected. A Hyrax rapid maxillary expansion appliance was used to achieve transverse expansion of the upper dental arch.

Conclusion: This clinical case demonstrates that even in patients with a history of multiple failed surgical interventions, appropriate orthodontic preparation can significantly contribute to successful rehabilitation. The use of conventional expansion appliances, such as the Hyrax, remains a valuable option when modern skeletal anchorage techniques are contraindicated.

Cel: Zespół Beckwitha-Wiedemanna (BWS) jest zespołem genetycznym z charakterystycznym przerostowym fenotypem klinicznym obejmującym makrosomię, wisceromegalię, przepuklinę pępowinową oraz predyspozycję do guzów zarodkowych. U pacjentów obserwuje się także nieprawidłowości w obrębie twarzoczaszki. Szczególne znaczenie kliniczne ma makroglosja, która zaburza pozycję spoczynkową języka, tor oddychania, wpływa na funkcję połykania i mowy oraz rozwój łuków zębowych.

Materiał i metody: Do Poradni Ortodoncji UM w Łodzi zgłosiło się rodzeństwo z rozpoznanym BWS. U 5-letniego chłopca stwierdzono makroglosję, zgryz głęboki wynikający z przedwczesnej utraty zębów mlecznych oraz przodozgryz. Początkowe postępowanie terapeutyczne obejmowało odtworzenie prawidłowej wysokości zwarcia oraz poprawę funkcji jamy ustnej z zastosowaniem aparatoprotezy. Wraz z wyrzynaniem zębów stałych rozpoczęto etap szybkiej ekspansji szczęki (RME), połączony z terapią maską twarzową, a następnie leczenie aparatem ruchomym. Druga pacjentka została objęta opieką ortodontyczną w wieku 3 lat. Rozpoczęto od zastosowania aparatu typu trainer, którego celem było wspomaganie prawidłowej pozycji języka oraz równowagi mięśniowej. W dalszym etapie zastosowano płytę Schwarza i zaplanowano RME.

Wyniki: Interceptywne leczenie ortodontyczne wiązało się z poprawą warunków zgryzowych, korzystniejszym rozwojem łuków zębowych oraz lepszą równowagą czynnościową w obrębie układu stomatognatycznego. Na podstawie oceny interdyscyplinarnej podjęto decyzję o dalszym niechirurgicznym postępowaniu wobec makroglosji, odstępując od glossektomii.

Wnioski: Makroglosja w przebiegu BWS zaburza rozwój układu stomatognatycznego. Interceptywne leczenie ortodontyczne stanowi istotny element współpracy wielospecjalistycznej.

Aim: Beckwith-Wiedemann syndrome (BWS) is a genetic overgrowth disorder associated with macrosomia, visceromegaly, omphalocele, embryonal tumour predisposition and craniofacial abnormalities. Macroglossia may alter tongue posture and breathing, impair swallowing and speech, and affect dental arch development. This study aimed to assess the role of early interceptive orthodontic treatment in limiting the stomatognathic consequences of macroglossia in two siblings with BWS.

Materials and Methods: Two patients with BWS were referred to the Department of Orthodontics, Medical University of Lodz. In the 5-year-old boy, macroglossia, deep bite secondary to premature loss of primary teeth, and mesiocclusion were diagnosed. Treatment included restoration of the occlusal vertical dimension with a removable prosthetic orthodontic appliance, followed by rapid maxillary expansion (RME), facemask therapy, and removable retention. His 3-year-old sister was treated with a trainer appliance to improve tongue posture and muscular balance; a Schwarz plate was subsequently introduced, with RME planned according to dental development.

Results: Interceptive treatment improved occlusal relationships, dental arch development, and functional balance. Interdisciplinary assessment supported conservative management of macroglossia, and non-surgical follow-up was selected instead of reduction glossectomy.

Conclusions: Macroglossia in BWS may adversely affect stomatognathic development and function. Interceptive orthodontic treatment is an important component of multidisciplinary care and may support conservative management while limiting progression of dentofacial abnormalities.

Zarządzanie pacjentami z rozszczepem wargi i podniebienia stanowi istotne wyzwanie w leczeniu interdyscyplinarnym. Często występują znaczne zwężenie szczęki, braki zębowe, blizny po licznych zabiegach chirurgicznych oraz ograniczone podparcie kostne, co utrudnia stosowanie klasycznych metod ekspansji. Kotwy szkieletowe (TADs) umożliwiają bardziej przewidywalne leczenie ortopedyczne przy ograniczeniu niepożądanych efektów zębowych.

Celem pracy było przedstawienie zmodyfikowanego systemu implantu podniebiennego Benefit zastosowanego u pacjenta z obustronnym rozszczepem wargi i podniebienia wymagającego poszerzenia szczęki oraz przygotowania przedoperacyjnego.

Opis przypadku dotyczy 7-letniego pacjenta po licznych rekonstrukcjach chirurgicznych, u którego stwierdzono znaczne zwężenie szczęki i niedostateczne warunki kostne w typowych miejscach zakotwienia. W celu obejścia tych ograniczeń zaprojektowano indywidualny aparat oparty na zmodyfikowanym systemie Benefit, wykorzystując technologię CAD/CAM. Cztery analogi implantów podniebiennych osadzono w indywidualnie wykonanych pierścieniach, co zapewniło precyzyjne dopasowanie i stabilne zakotwienie.

Zastosowane rozwiązanie umożliwiło kontrolowaną ekspansję poprzeczną przy minimalizacji przechyleń zębowych. Projekt cyfrowy zapewnił dokładność wykonania oraz możliwość późniejszych modyfikacji aparatu. System wykazał wysoką stabilność w trakcie leczenia, skutecznie poszerzając szczękę i poprawiając warunki do dalszych procedur chirurgicznych. Nie zaobserwowano powikłań ani podrażnień tkanek miękkich.

The management of patients with cleft lip and palate remains a significant challenge in interdisciplinary orthodontic treatment. Severe maxillary constriction, missing teeth, postoperative scar tissue, and reduced bone support often limit the effectiveness of conventional expansion techniques. Temporary skeletal anchorage devices (TADs) provide a more predictable orthopedic effect while minimizing unwanted dental side effects.

The aim of this study was to present a modified Benefit palatal implant system used in a patient with bilateral cleft lip and palate requiring maxillary expansion and pre-surgical orthodontic preparation.

The case describes a 17-year-old patient after multiple reconstructive surgeries, presenting with severe maxillary constriction and insufficient bone availability in standard implant insertion sites. To overcome these limitations, a customized skeletal anchorage appliance based on a modified Benefit system was designed using CAD/CAM technology. Four palatal implant analogues were integrated into individually fabricated rings, ensuring precise adaptation to the patient's anatomy and stable anchorage.

This approach enabled controlled transverse maxillary expansion while minimizing dental tipping. Digital design ensured high manufacturing accuracy and allowed potential future modifications of the appliance. The system demonstrated excellent stability throughout treatment, successfully achieving maxillary expansion and improving conditions for subsequent surgical procedures. No complications, soft tissue irritation, or appliance failures were observed.

Cel pracy

Celem pracy była ocena cefalometrycznych kryteriów kwalifikacji pacjentów do zabiegu chirurgicznego dystrakcji środkowego piętra twarzy oraz analiza efektów leczenia u pacjentów z hipoplazją szczęki z zastosowaniem dystraktora RED II.

Materiał i metoda

Badanie retrospektywne przeprowadzono w grupie 16 (16-24 lata) pacjentów leczonych w latach 2017--2026 z powodu ciężkiej hipoplazji szczęki. Wśród badanych znajdowali się pacjenci z rozszczepem podniebienia, zespołem Crouzona, mózgowym porażeniem dziecięcym oraz pacjenci po leczeniu onkologicznym. Analiza obejmowała ocenę kątów SNA, SNB, ANB, wskaźnika WITS, kątów NL‑NSL, ML‑NSL, NL‑ML (analiza Björka), kąta profilowego NAPg (wg C. J. Burstone'a) oraz liniowego przemieszczenia punktu A. Przeprowadzono analizę porównawczą parametrów przed i po leczeniu, oceniając zmiany wartości średnich oraz istotność statystyczną różnic w celu identyfikacji zmiennych istotnych w kwalifikacji do leczenia.

Wyniki

W analizowanej grupie największe odchylenia dotyczyły parametrów opisujących położenie szczęki względem podstawy czaszki oraz żuchwy. U 93,75% pacjentów stwierdzono zmniejszone wartości SNA oraz -- analogicznie -- ANB i WITS, co wskazuje na istotny niedorozwój szczęki oraz cechy typowe dla szkieletowej klasy III. Parametr NAPg był znacznie obniżony przed leczeniem i wynosił −19,75° ± 8,4, co wskazuje na wyraźną wklęsłość profilu oraz cofnięcie środkowego piętra twarzy. Wartości kątów oceniających relacje pionowe (NL‑NSL, ML‑NSL, NL‑ML) uległy po zabiegu jedynie niewielkim zmianom, co sugeruje ich mniejsze znaczenie w procesie kwalifikacji.

Analiza wyników leczenia wykazała istotną poprawę wszystkich kluczowych parametrów. Średnia wartość kąta SNA wzrosła z 74,97° (SD = 5,6) przed leczeniem do 83,84° (SD = 4,64) po zabiegu, a punkt A przemieścił się średnio o 8,13 mm. NAPg również uległ wyraźnej poprawie -- z wartości −19,75° ± 8,43 przed leczeniem do 1,56° ± 8,47 po leczeniu. Zmiany te świadczą o znacznej protrakcji szczęki.

Wnioski

Najważniejszymi kryteriami kwalifikacji do zabiegu były odchylenia parametrów SNA, ANB, WITS oraz NAPg przed leczeniem. Parametry oceniające relacje pionowe nie stanowiły głównych kryteriów kwalifikacyjnych. Kluczowe znaczenie diagnostyczne i decyzyjne miał parametr NAPg oraz kąty SNA, ANB i wskaźnik WITS. Spośród nich NAPg można uznać za szczególnie istotny wskaźnik kwalifikacji, odzwierciedlający stopień deformacji profilu twarzy.

Dystrakcja środkowego piętra twarzy z zastosowaniem dystraktora RED II jest skuteczną metodą leczenia ciężkiej hipoplazji szczęki, prowadzącą do istotnej poprawy parametrów cefalometrycznych, relacji szkieletowych oraz estetyki profilu.

Objective

The aim of the study was to assess cephalometric criteria used for qualifying patients for surgical midface distraction and to analyze treatment outcomes in patients with maxillary hypoplasia treated with the RED II distractor.

Material and methods

A retrospective study was conducted in a group of 16 patients aged 16--24 years, treated between 2017 and 2026 due to severe maxillary hypoplasia. The study group included patients with cleft palate, Crouzon syndrome, cerebral palsy, and patients after oncological treatment. The analysis included assessment of the SNA, SNB, and ANB angles, the WITS appraisal, NL-NSL, ML-NSL, and NL-ML angles (Björk analysis), the NAPg profile angle (according to C. J. Burstone), and linear displacement of point A. A comparative analysis of parameters before and after treatment was performed, taking into account changes in mean values and the statistical significance of differences in order to identify variables relevant for treatment qualification.

Results

In the analyzed group, the greatest deviations concerned parameters describing the position of the maxilla relative to the cranial base and the mandible. In 93.75% of patients, reduced SNA values were found, and similarly reduced ANB and WITS values, indicating significant maxillary deficiency and features typical of skeletal Class III. The NAPg profile parameter was markedly reduced before treatment and amounted to −19.75° ± 8.4, indicating pronounced profile concavity and retrusion of the midface. The values of the angles assessing vertical relationships (NL-NSL, ML-NSL, NL-ML) changed only slightly after surgery, suggesting their lower importance in the qualification process.

Analysis of treatment outcomes demonstrated significant improvement in all key parameters. The mean SNA angle increased from 74.97° (SD = 5.6) before treatment to 83.84° (SD = 4.64) after surgery, and point A moved an average of 8.13 mm. NAPg also improved markedly, from −19.75° ± 8.43 before treatment to 1.56° ± 8.47 after treatment. These changes indicate substantial maxillary protraction.

Conclusions

The most important criteria for qualification for surgery were deviations in SNA, ANB, WITS, and pre-treatment NAPg values. Parameters assessing vertical relationships did not constitute the main qualification criteria. The NAPg parameter, together with the SNA, ANB, and WITS values, had key diagnostic and decision-making significance. Among them, NAPg can be considered a particularly important qualification indicator reflecting the degree of facial profile deformity.

Midface distraction using the RED II distractor is an effective treatment method for severe maxillary hypoplasia, leading to significant improvement in cephalometric parameters, skeletal relationships, and profile esthetics.

Cel:

Celem pracy była ocena awarii występujących w przebiegu terapii aparatem Herbsta oraz

zbadanie ich związku z wybranymi parametrami cefalometrycznymi.

Materiał i metody:

Materiał stanowiła dokumentacja medyczna 8 nastoletnich pacjentów leczonych klasycznym

odlanym z metalu zawiasem Herbsta. Oceniono: czas leczenia, liczbę wizyt podczas leczenia,

liczbę wizyt związanych z awariami oraz zmiany kątów: ANB, SNB, GntgoAr, ML-NSL,

ML-NL, 1-:NB i WITS. Oceniono związek awaryjności aparatu ze zmianami wybranych

parametrów. Analizę statystyczną wykonano za pomocą programu JASP 0.97.1,

wykorzystując testy Shapiro-Wilka, Wilcoxona, t-Studenta oraz korelację rang Spearmana.

Wyniki:

Średni czas leczenia wynosił 6,8 mies. W tym czasie odbyło się średnio 7 wizyt, z czego

43,7% wizyt związanych było z awariami. Średni czas do wystąpienia pierwszej awarii

wynosił 52,8 dni. Po leczeniu stwierdzono istotną poprawę kąta ANB (p = 0,008) i WITS

(p=0,008) oraz wychylenie siekaczy dolnych 1-:NB (p=0,017). Wykazano dodatnią korelację

między zmianą ML-NL a liczbą awarii (rho=0,77; p=0,025) oraz ujemną korelację między

wartością 1-:NB przed leczeniem a odsetkiem wizyt z awariami (rho=-0,72; p=0,043).

Wnioski:

Terapia wad dotylnych zawiasem Herbsta jest skuteczna, jednakże częste awarie tego aparatu

mogą stanowić znaczący problem kliniczny i należy uwzględnić je w planowaniu leczenia.

Pacjenci, u których wysunięcie żuchwy wiąże się z większą zmianą kąta

międzyszczękowego, mogą być szczególnie narażeni na awarie, co można uwzględnić w

czasie planowania leczenia i wykonywania testu czynnościowego. Ze względu na małą

liczebność grupy potrzebne są dalsze badania.

Aim:

The aim of this study was to assess the incidence of failures during Herbst appliance therapy

and to evaluate their association with selected cephalometric parameters.

Material and methods:

Medical records of 8 adolescent patients treated with the metal cast splints Herbst appliance

were retrospectively analyzed. Treatment duration, number of visits, failure-related visits, and

changes in ANB, SNB, GntgoAr, ML-NSL, ML-NL, 1-:NB and WITS appraisal were

assessed. Associations between failure rate and cephalometric parameters were analyzed.

Statistical analysis was performed using JASP 0.97.1 software, using the Shapiro-Wilk,

Wilcoxon and Student's t-tests, and Spearman's rank correlation coefficient.

Results:

The mean treatment duration was 6.8 months. The mean number of visits during treatment

was 7, of which 43.7% were related to appliance failures. The mean time to the first failure

was 52.8 days. Significant improvements were observed in ANB (p=0.008) and WITS

(p=0.008) appraisal following treatment. A significant proclination of the lower incisors 1-

:NB was also noted (p=0.017). A positive correlation was found between the change in ML-

NL and the number of failures (rho=0.77; p=0.025), whereas a negative correlation was

observed between pretreatment 1-:NB angle and percentage of failure-related visits (rho= -

0.72; p=0.043).

Conclusions:

The Herbst appliance is an effective treatment method of Class II malocclusion. However, the

appliance failures may represent a clinically significant problem and should be anticipated

when planning Herbst therapy. Patients in whom mandibular advancement is associated with

greater changes in intermaxillary angle may be more susceptible to appliance failures. Given

the limited sample size, further studies are needed.

Wprowadzenie: Skuteczność leczenia ortodontycznego aparatami zdejmowanymi, retencyjnymi i nakładkowymi zależy od współpracy pacjenta. Tradycyjna ocena czasu użytkowania, oparta na deklaracjach, obserwacji klinicznej lub zużyciu aparatu, bywa mało wiarygodna. Mikrosensory umożliwiają obiektywną rejestrację czasu noszenia, wspierając kontrolę i indywidualizację leczenia. Do systemów tych należą TheraMon® i Smart Retainer®.

Cel pracy: Omówienie zastosowania mikrosensorów w ortodoncji, szczególnie w monitorowaniu współpracy pacjenta podczas leczenia aparatami zdejmowanymi, retencyjnymi i nakładkowymi.

Materiały i metody: Przegląd piśmiennictwa przeprowadzono w bazach PubMed, Scopus, Web of Science i Google Scholar. Uwzględniono publikacje z lat 2010--2026, używając haseł: microsensors, orthodontics, retention, removable appliances, clear aligners, wear time, adherence, compliance, TheraMon® i Smart Retainer®.

Wyniki: Mikrosensory pozwalają na bardziej obiektywną ocenę czasu użytkowania aparatów niż metody subiektywne. Dane z urządzeń mogą wspierać rozmowę motywującą, ułatwiać identyfikację problemów ze współpracą oraz pomagać w planowaniu protokołów leczenia i retencji. Największe znaczenie mają w aparatach zdejmowanych i retencyjnych, a ich użycie w terapii nakładkowej nadal wymaga badań. Ograniczenia obejmują koszty, ryzyko uszkodzenia urządzenia, interpretację danych, ochronę prywatności pacjenta oraz potrzebę oceny wpływu monitorowania na efekty leczenia.

Wnioski: Mikrosensory są obiecującym narzędziem współczesnej ortodoncji, szczególnie w obiektywnym monitorowaniu współpracy i leczeniu retencyjnym. Ich wartość polega na dokumentowaniu czasu noszenia aparatu, poprawie komunikacji lekarz-pacjent, indywidualizacji zaleceń oraz zwiększaniu przewidywalności leczenia.

Introduction: The effectiveness of orthodontic treatment with removable appliances, retainers and clear aligners depends on patient compliance. Traditional assessment of wear time, based on self-reports, clinical observation or appliance wear, may be unreliable. Microsensors enable objective recording of wear time and support treatment monitoring and individualization. These systems include TheraMon® and Smart Retainer®.

Aim: To discuss the use of microsensors in orthodontics, especially for monitoring patient compliance during treatment with removable appliances, retainers and clear aligners.

Materials and methods: A literature review was conducted in PubMed, Scopus, Web of Science and Google Scholar. Publications from 2010--2026 were included, using the keywords: microsensors, orthodontics, retention, removable appliances, clear aligners, wear time, adherence, compliance, TheraMon® and Smart Retainer®.

Results: Microsensors allow a more objective assessment of appliance wear time than subjective methods. Recorded data may support motivational communication, help identify compliance problems and assist in planning treatment and retention protocols. Their main use concerns removable appliances and retainers, while their role in clear aligner therapy still requires further research. Limitations include costs, device damage, data interpretation, patient privacy and the need to assess the impact of monitoring on treatment outcomes.

Conclusions: Microsensors are a promising tool in contemporary orthodontics, especially for objective compliance monitoring and retention. Their value lies in documenting appliance wear time, improving clinician-patient communication, individualizing recommendations and increasing treatment predictability.

Cel: Celem pracy było przedstawienie przypadku pacjenta, u którego zdecydowano o podjęciu leczenia z asymetrycznymi ekstrakcjami. W ortodoncji leczenie ekstrakcyjne zazwyczaj dotyczy usunięcia symetrycznego zębów przedtrzonowych w górnym lub/i dolnym łuku zębowym. Niekiedy występują przypadki, w których należy zdecydować się na leczenie z asymetrycznymi ekstrakcjami osiągając równie dobry efekt leczenia.

Materiał i metody: Pacjent w wieku 24 lat został skierowany do Zakładu Ortodoncji Uniwersytety Medycznego w Warszawie w celu leczenia wady zgryzu. Po badaniu klinicznym zewnątrzustnym i wewnątrzustnym oraz analizie modeli diagnostycznych i dokumentacji radiologicznej zdjęć rentgenowskich zdecydowano o leczeniu z asymetrycznymi ekstrakcjami z.14,44.

Wyniki: W badaniu zewnątrzustnym stwierdzono niewielkie zwiększenie dolnego odcinka twarzy, profil tkanek miękkich harmonijny. W badaniu wewnątrzustnym całkowity brak miejsca dla z.15, I klasę Angla i ¼ III klasy kłowej po stronie prawej a po stronie lewej III klasę Angla i I kl.kłową. Linia pośrodkowa dolnego łuku zębowego przesunieta w lewo o 2 mm oraz stłoczenia w dolnym i górnym łuku zębowym. Z analizy cefalometrycznej wg.Tweeda pacjent normokątowy, I klasa szkieletowa, wychylone siekacze górne i dolne, zmniejszony kąt Z. Zastosowano leczenie kompromisowe z asymetrycznymi ekstrakcjami z.15, 45 i uzyskano poprawę relacji zwarciowych z dobrym wynikiem . Ząb 36 został usunięty z powodów ogólnostomatologicznych i jego brak uzupełniony odbudową implantoprotetyczną.

Wnioski: Leczenie z asymetrycznymi ekstrakcjami jest stosowane w ortodoncji z uzyskaniem dobrych wyników. Jednak w trakcie leczenia potrzebna jest kontrolowana biomechanika ruchu ortodontycznego zębów.

Aim:

The aim of this study was to present a case report of a patient for whom treatment with asymmetric extractions was chosen. In orthodontics, extraction treatment usually involves the symmetrical removal of premolars in the upper and/or lower dental arch. However, in some clinical situations, treatment with asymmetric extractions may be indicated, allowing equally successful treatment outcomes to be achieved.

Material and Methods:

A 24-year-old patient was referred to the Department of Orthodontics at the Medical University of Warsaw for treatment of a malocclusion. Following an extraoral and intraoral clinical examination, as well as analysis of diagnostic casts and radiographic records, treatment with asymmetric extractions of teeth 14 and 44 was planned.

Results:

Extraoral examination revealed slightly increased lower facial height and a harmonious soft tissue profile. Intraoral examination showed a lack of space for tooth 15, Angle Class I molar relationship, ¼ Class III canine relationship on the right side, and Angle Class III molar relationship with Class I canine relationship on the left side. The mandibular midline was shifted 2 mm to the left, with crowding in both dental arches. Tweed cephalometric analysis showed a normodivergent skeletal Class I relationship, proclined upper and lower incisors, and a decreased Z angle. Compromise treatment with asymmetric extractions of teeth 15 and 45 resulted in improved occlusal relationships and a satisfactory outcome. Tooth 36 was extracted for general dental reasons and restored with an implant-supported prosthetic restoration.

Conclusions:

Asymmetric extraction treatment can provide successful orthodontic outcomes. However, controlled biomechanics of orthodontic tooth movement is essential during treatment.

Temat: Opis przypadku klinicznego: *Leczenie ortodontyczne pacjentki z wadą klasy I i częściowym brakiem miejsca na zęby 13 i 23 z wykorzystaniem aparatu Beneslider*

Cel badania: Przedstawienie zastosowania aparatu Beneslider jako metodę zakotwienia w leczeniu I klasy szkieletowej z cechami zgryzu otwartego szkieletowego oraz z częściowym brakiem miejsca na 13 i 23.

Materiały i badania: Do leczenia wykorzystano aparat Beneslider, zakotwiony na 2 mikroimplantach wprowadzonych w przednią część podniebienia. Wizyty kontrolne odbywały sie w odstępach co 4 tygodniowych, podczas których aktywowano aparat do dystalizacji zębów bocznych. Po 8 miesiącach od zamontowania aparatu Beneslider, uzyskano dobry efekt dystalizacji, dzięki któremu odtworzono miejsce na zęby 13 i 23. Po tym czasie, zablokowano aparat Beneslider, pozostawiono na podniebieniu, celem stabilizacji i zamontowano aparat stały samoligaturujący Damon. Włączono zęby 13 i 23 do łuku. Leczenie aparatem Damon trwało 1 rok. Plakat przedstawia zastosowanie przedstawionego zakotwienia szkieletowego u pacjentki z I klasą szkieletową, cechami zgryzu otwartego szkieletowego oraz z częściowym niedoborem miejsca na zęby 13 i 23.

Wyniki: U pacjentki leczonej z wykorzystaniem zakotwienia szkieletowego w postaci aparatu Beneslider uzyskano satysfakcjonujące wyniki w leczeniu I klasy szkieletowej z cechami zgryzu otwartego szkieletowego oraz częściowym brakiem miejsca na 13 i 23.Widoczna poprawa estetyki dolnego piętra twarzy, uzyskano prawidłowe warunki zwarciowe, przechylenie siekaczy górnych i dolnych.

Wnioski: Zastosowanie zakotwienia szkieletowego w postaci aparatu Beneslider eliminuje konieczność ekstrakcji 14 i 24, w przypadku częściowego braku miejsca na 13 i 23.

Clinical Case Report

Orthodontic Treatment of a Skeletal Class I Patient with Maxillary Canine Space Deficiency Using the Beneslider Appliance

Objective

To present the use of the Beneslider appliance as a skeletal anchorage system in the management of a skeletal Class I patient with skeletal open bite tendency and insufficient space for eruption and alignment of maxillary canines (teeth 13 and 23).

Materials and Methods

Orthodontic treatment was initiated using a Beneslider appliance supported by two palatal mini-implants placed in the anterior palate. The appliance was activated every four weeks to achieve distalization of the maxillary posterior teeth.

After eight months, sufficient distal movement of the posterior segment was achieved, creating adequate space for eruption and alignment of teeth 13 and 23. The appliance was then stabilized and maintained in situ to preserve the result.

Subsequently, a Damon self-ligating fixed appliance was bonded, and teeth 13 and 23 were incorporated into the archwire. Fixed appliance therapy was continued for an additional 12 months.

Results

Skeletal anchorage with the Beneslider appliance enabled effective distalization of the maxillary posterior dentition and creation of sufficient space for alignment of teeth 13 and 23. Treatment resulted in improved facial aesthetics, particularly in the lower facial third, stable occlusal relationships, and favorable inclination of maxillary and mandibular incisors.

Conclusions

The Beneslider appliance is an effective non-extraction treatment option for managing maxillary canine space deficiency associated with skeletal open bite tendency. In this case, it allowed successful space creation and alignment of teeth 13 and 23 while avoiding extraction of teeth 14 and 24.

Miniimplanty ortodontyczne (temporary anchorage devices, TADs) stanowią skuteczną metodę czasowego zakotwienia szkieletowego w leczeniu ortodontycznym. Mimo wysokiej skuteczności klinicznej ich stabilność może być ograniczana przez czynniki anatomiczne, biomechaniczne i biologiczne. Celem pracy była identyfikacja czynników determinujących utrzymanie miniimplantów ortodontycznych.

Przeprowadzono narracyjny przegląd piśmiennictwa w bazach PubMed, Google Scholar oraz Semantic Scholar. Analizą objęto publikacje z lat 2021--2026. Uwzględniono badania kliniczne, randomizowane badania kontrolowane, badania in vitro i in vivo, analizy metodą elementów skończonych oraz przeglądy systematyczne. Wykluczono opisy przypadków i abstrakty konferencyjne. Do analizy zakwalifikowano 19 publikacji.

Najistotniejszymi czynnikami wpływającymi na utrzymanie miniimplantów były jakość i grubość kości korowej, odległość od korzeni zębów oraz lokalizacja implantacji. Bliskość korzeni zwiększała ryzyko utraty TADs wskutek uszkodzenia ozębnej i destabilizacji mechanicznej. Wyższe wskaźniki powodzenia odnotowano dla implantacji w szczęce, co wiązano z korzystniejszymi warunkami anatomicznymi. Stabilność pierwotna, oceniana momentem wkręcania, korelowała dodatnio z utrzymaniem miniimplantów. Do czynników ryzyka obniżających powodzenie należały niedostateczna higiena jamy ustnej, palenie tytoniu, zaburzenia gojenia oraz stany zapalne tkanek okołowszczepowych.

Utrzymanie miniimplantów ortodontycznych zależy przede wszystkim od właściwej oceny warunków kostnych, zachowania bezpiecznej odległości od korzeni zębów oraz uzyskania odpowiedniej stabilności pierwotnej. Eliminacja modyfikowalnych czynników ryzyka i precyzyjne planowanie miejsca implantacji mogą zwiększyć skuteczność leczenia z zastosowaniem TADs.

Orthodontic mini-implants (temporary anchorage devices, TADs) are an effective method of providing temporary skeletal anchorage in orthodontic treatment. Despite a high clinical success rate, their stability may be limited by anatomical, biomechanical, and biological factors. The aim of the study was to identify factors determining the retention of orthodontic mini-implants.

A narrative literature review was conducted using the PubMed, Google Scholar, and Semantic Scholar databases. Publications from 2021--2026 were included. Clinical studies, randomized controlled trials, in vitro and in vivo studies, finite element analyses, and systematic reviews were considered. Case reports and conference abstracts were excluded. Nineteen publications were included in the analysis.

The most important factors influencing mini-implant retention were the quality and thickness of cortical bone, distance from tooth roots, and implant placement site. Close proximity to roots increased the risk of TAD loss due to damage to the periodontal ligament and mechanical instability. Higher success rates were reported for implants placed in the maxilla, which was associated with more favorable anatomical conditions. Primary stability, assessed by insertion torque, was positively correlated with mini-implant retention. Risk factors reducing success also included poor oral hygiene, smoking, impaired healing, and peri-implant tissue inflammation.

The retention of orthodontic mini-implants primarily depends on proper assessment of bone conditions, maintaining a safe distance from tooth roots, and achieving adequate primary stability. Eliminating modifiable risk factors and precise implant site planning may improve the success rate of treatment using TADs.

Cel badania:

Badanie zostało przeprowadzone w celu weryfikacji skuteczności leczenia nakładkowego w sekwencji mezjalizacji zębów górnych u nastoletniego pacjenta z agenezją siekaczy bocznych górnych jako metody alternatywnej do późniejszej implantacji w wieku dorosłym.

Materiał i metody:

Przedmiotem badania był pacjent płci męskiej w wieku 14 lat z agenezją siekaczy bocznych górnych. Leczenie ortodontyczne prowadzone było metodą nakładkową w oparciu o zintegrowanie tomografii komputerowej CBCT z symulacją leczenia bez wykorzystania dodatkowego zakotwienia szkieletowego. Na wszystkich zębach umieszczone zostały attachmenty na powierzchni policzkowej, a na zębach trzonowych dodatkowo wykonano attachmenty na powierzchni podniebiennej. Plan leczenia obejmował wykorzystanie wyciągów klasy III. Zaplanowano 79 nakładek.

Wyniki:

Średni zakres translacji mezjalnej w obrębie poszczególnych zębów trzonowych i przedtrzonowych wyniósł 6,95 mm. Klinicznie stwierdzono brak szpar międzyzębowych oraz prawidłowe zaguzkowanie zębów w triadach. Na tomografii komputerowej wykazano równoległość korzeni zębów przedtrzonowych i nieznaczną mezjoinklinację zębów trzonowych.

Pajent wykorzystał wszystkie nakładki bez konieczności produkowania kolejnego zestawu z uwagi na niedopasowanie.

Wnioski:

Leczenie nakładkowe okazało sie być skuteczną metodą leczenia w sekwencji mezjalizacji przy agenezji siekaczy górnych bocznych. Precyzyjne zaplanowane przemieszczeń poszczególnych jednostek zębowych w odpowiednich interwałach czasowych umożliwiło skuteczne zamknięcie przestrzeni wraz z uzyskaniem prawidłowego zaguzkowania w triadach obustronnie.

Aim of the study:

The study was conducted to evaluate the effectiveness of aligner treatment in sequential mesialization in an adolescent patient with agenesis of the maxillary lateral incisors, as an alternative to implant placement in adulthood.

Material and Methods:

The subject of the study was a 14-year-old male patient with agenesis of the maxillary lateral incisors. Orthodontic treatment was carried out using aligners based on the integration of CBCT imaging with digital treatment simulation, without the use of additional skeletal anchorage. Attachments were placed on the buccal surfaces of all teeth, and additional palatal attachments were bonded to the molars. The treatment plan included the use of Class III elastics. A total of 79 aligners were planned.

Results:

The mean range of mesial translation movement achieved in the molars and premolars was 6.95 mm. Clinically, complete space closure and proper intercuspidation in triads were observed. CBCT analysis demonstrated parallelism of the premolar roots and slight mesial inclination of the molars. The patient completed the set using all planned aligners without the need for refinement aligners due to poor fit.

Conclusions:

Aligner therapy proved to be an effective treatment for mesialization in cases of maxillary lateral incisor agenesis. Precise planning of individual tooth movements at appropriate time intervals enabled successful space closure while achieving proper bilateral intercuspidation.

Cel pracy: Przedstawienie możliwości wczesnego leczenia pacjenta z wadą szkieletową klasy III metodą nakładkową oraz ocena efektów klinicznych i zmian cefalometrycznych uzyskanych po zakończeniu I fazy terapii.

Opis przypadku: Pacjent w okresie uzębienia mieszanego zgłosił się z hipoplazją szczęki, zgryzem otwartym szkieletowym, przednim zgryzem krzyżowym, asymetrią oraz całkowitym brakiem miejsca dla górnego prawego kła i stłoczeniem zębów w obu łukach. Analiza cefalometryczna przed leczeniem wykazała retruzję szczęki (SNA 74,3°), tendencję do III klasy szkieletowej (WITS −3,1 mm) oraz pionowy typ wzrostu z podwyższonym kątem MP-SN (43,9°). Leczenie nakładkowe w I fazie przeprowadzono z wykorzystaniem cyfrowego planowania terapii. Czas aktywnego leczenia wyniósł 13 miesięcy. Uzyskano odtworzenie miejsca dla zęba 13, korektę zgryzu krzyżowego przedniego, poprawę relacji zębowych oraz estetyki uśmiechu. Kontrolna analiza cefalometryczna wykazała poprawę parametrów szkieletowych i zębowych, w tym wzrost wartości ANB z 1,8° do 2,5°, zmniejszenie retruzji bródki (Pog-NB z −1,6 do −0,6 mm) oraz korzystną zmianę położenia siekaczy względem podstaw kostnych.

Wnioski: Leczenie nakładkowe może stanowić skuteczną metodę wczesnego postępowania u wybranych pacjentów z wadą szkieletową klasy III. Właściwa kwalifikacja pacjenta oraz cyfrowe planowanie leczenia umożliwiają poprawę warunków zgryzowych, stworzenie miejsca dla zębów wyrzynających się oraz przygotowanie pacjenta do dalszego leczenia ortodontycznego, jeśli istnieją ku temu wskazania.

Objective: To present the early treatment of a growing patient with skeletal Class III malocclusion using aligners and to evaluate the clinical and cephalometric outcomes achieved after Phase I treatment.

Case report: A patient in the mixed dentition stage presented with maxillary hypoplasia, skeletal anterior open bite, anterior crossbite, facial asymmetry, severe space deficiency for the maxillary right canine, and crowding in both dental arches. Initial cephalometric analysis demonstrated maxillary retrusion (SNA 74.3°), a skeletal Class III tendency (WITS −3.1 mm), and a hyperdivergent growth pattern with an increased mandibular plane angle (MP-SN 43.9°). Phase I aligner therapy was performed using a digitally planned treatment protocol. The active treatment time was 13 months. Space was successfully regained for the maxillary right canine, the anterior crossbite was corrected, occlusal relationships improved, and smile aesthetics were enhanced. Post-treatment cephalometric evaluation demonstrated favorable skeletal and dentoalveolar changes, including an increase in ANB from 1.8° to 2.5°, a reduction in chin retrusion (Pog-NB from −1.6 to −0.6 mm), and improved incisor position relative to the craniofacial structures. Conclusions: Phase I orthodontic therapy with aligners may be an effective treatment option for selected growing patients with skeletal Class III malocclusion. Careful case selection and digital treatment planning facilitate favorable dentoalveolar correction, recovery of space for erupting teeth, and optimal preparation for possible phase II orthodontic treatment.

Wprowadzenie: Kontrola pozycji zębów trzonowych jest trudna i niejednokrotnie wymaga zastosowania dodatkowych elementów lub aparatów. Szczególnie często w przypadkach ekstrakcyjnych lub u pacjentów, którzy utracili ząb przedtrzonowy lub trzonowy w przeszłości, dochodzi do rotacji i nachylenia zębów sąsiednich.

Cel: Celem pracy jest przedstawienie przypadków klinicznych, w których zastosowano pętlę pudełkową do korekty pozycji zębów trzonowych, zarówno w łuku dolnym jak i górnym.

Wyniki: Analiza dostępnego piśmiennictwa oraz przedstawione przypadki kliniczne dowodzą, że pętla pudełkowa stanowi jedno z najbardziej wszechstronnych narzędzi w biomechanice, umożliwiając precyzyjną kontrolę trójwymiarowego położenia pojedynczego zęba. Jej konstrukcja, złożona z pionowych i poziomych ramion, znacząco zwiększa efektywną długość łuku, co obniża sztywność układu i pozwala uzyskać stałe, niskie wartości sił przy dużym zakresie aktywacji. Badania biomechaniczne wykazują, że pętla pudełkowa charakteryzuje się korzystnym stosunkiem momentu do siły, co sprzyja uzyskaniu ruchu translacyjnego lub kontrolowanego nachylenia zęba, zależnie od potrzeb klinicznych. Dzięki temu *pętla pudełkowa* znajduje zastosowanie zarówno w korekcie inklinacji, rotacji czy pionizacji zębów trzonowych, jak i w zamykaniu luk poekstrakcyjnych, pionizacji zębów, korekcie położenia zębów ektopowych oraz w leczeniu przypadków wymagających jednoczesnej kontroli w trzech płaszczyznach. Pętla pudełkowa może być także stosowana do derotacji kłów, co potwierdza jej przydatność również w odcinku przednim. Istotnym aspektem jest też biologiczne bezpieczeństwo tej techniki.

Wnioski: *Pętla pudełkowa* jest wysoce przewidywalnym i skutecznym narzędziem do korekty pozycji zębów trzonowych. Pozwala na pełną trójwymiarową kontrolę pozycji pojedynczego zęba trzonowego, minimalizując ryzyko utraty zakotwienia i rotacji zębów sąsiednich.

Introduction: Molar position control remains a challenging aspect of orthodontic treatment and frequently requires the use of auxiliary mechanics or additional appliances. This is particularly common in extraction cases and in patients with previous premolar or molar loss, where adjacent teeth often become tipped and rotated.

Objective: The aim of this study is to present clinical cases in which a box loop was used to correct molar position in both the maxillary and mandibular dental arches.

Results: A review of the available literature and the presented clinical cases demonstrate that the box loop is one of the most versatile orthodontic loop configurations in orthodontic biomechanics providing precise three-dimensional control of the position of an individual tooth. Its design, consisting of vertical and horizontal segments, substantially increases the effective length of the archwire, thereby reducing the stiffness of the system and allowing the delivery of light, continuous forces over a wide range of activation. Biomechanical studies have demonstrated that the box loop provides a favourable moment-to-force (M/F) ratio, facilitating either translational tooth movement or controlled tipping, depending on the clinical objectives. Consequently, the box loop can be successfully used for correcting molar inclination, derotation, and molar uprighting, as well as for extraction spaces closure, uprighting of tipped teeth, correction of ectopically positioned teeth, and treatment of cases requiring simultaneous three-dimensional control of tooth movement. In addition, the box loop may be used for canine derotation, further confirming its clinical usefulness in the anterior segment. An important advantage of this technique is its biological compatibility, resulting from the application of light, continuous orthodontic forces.

Conclusions: The box loop is a highly predictable and effective biomechanical tool for molar position correction. It enables comprehensive three-dimensional control of an individual molar while minimizing the risk of anchorage loss and unwanted rotation of adjacent teeth.